Sa i përket emrit të Allahut – Tebarake ue Te’ala – “el-Kuddusu”, ai është përmendur në Kuran dy herë. Ka thënë i Lartësuari:

Ka thënë gjithashtu i Lartësuari:

Ndërsa emri “es-Subbuhu” është përmendur në Sunet, te hadithi që ka transmetuar Muslimi në Sahihun e tij, nga Nëna e Besimtarëve, ‘Aishah – radijAllahu ‘anha –, se i Dërguari i Allahut – sal-lAllahu ‘alejhi ue sel-lem – thoshte kur ishte në ruku dhe në sexhde: “Subbuhun Kuddusun Rabbul-melaiketi uerr-rruuh.” (i Madhëruar dhe i Pastër nga çdo mangësi është Zoti i melaikeve dhe i Xhibrilit.)

Profeti – ‘alejhis-salatu ues-selam – i ka mbledhur te ky hadith tesbihun (Subbuhun) me takdisin (Kuddusun), siç i bashkoi Allahu i Lartësuar të dyja bashkë, kur Ai përmendi tesbihun dhe takdisin që i bënë melaiket Allahut:

Këtu duhet të mësohet se tesbihu dhe takdisi për Allahun bëhen duke dëshmuar e duke deklaruar që Allahu është i Pastër nga çdo mangësi apo e metë, si dhe duke pohuar lavdet që meriton Ai dhe cilësitë e përsosura të Allahut - i Pastri nga çdo mangësi -, të cilat janë ashtu siç i kanë hije Atij.

Ka thënë Shejkhul-Islam Ibën Tejmijjeh – rahimehUllah –: “Urdhri për t’i bërë tesbih Allahut do të thotë që të deklarosh se Allahu është i Pastër nga çdo mangësi e nga çdo gjë e keqe, si dhe të pohosh lavdet me të cilat Ai e ka lavdëruar Veten e Tij. Pra, tesbihu nënkupton pastrimin, lavdërimin, madhërimin dhe veçimin e Tij.”

Nga kjo mësohet se mohimi i cilësive, mos-pohimi i tyre dhe refuzimi i domethënieve të tyre reale nga ana e bidatçijve “Mu’attileh”, me pretendimin se gjasme ata po e madhërojnë Allahun dhe po e pastrojnë nga çdo mangësi që i mvishet Atij, në të vërtetë nuk është aspak tesbih dhe as takdis, porse është refuzim dhe mohim, devijim dhe shpifje.

Ka thënë Ibën Rexheb – rahimehUllah – për kuptimin e Fjalës së Allahut të Lartësuar:

“Domethënë: madhëroje Atë me lavdet që ia ka bërë Ai Vetes së Tij, sepse jo çdo tesbih është i lavdëruar, njësoj si tesbihu që bëjnë Muëtezilët, ngaqë ai përmban mohim për shumë prej cilësive të Allahut.”

Fjala e Ibën Rexhebit: “sepse jo çdo tesbih është i lavdëruar” është një fjalë tejet e rëndësishme, sepse t’i bësh tesbih Allahut duke refuzuar e mohuar cilësitë e Tij dhe duke mos i pohuar ato, është një çështje për të cilën nuk mund të lavdërohet ai që e bën atë, përkundrazi, ai duhet të qortohet rëndë fare. Ai njeri nuk është prej atyre që i bëjnë tesbih Allahut me lavdet që i takojnë Atij, porse është prej atyre që i mohojnë, i refuzojnë dhe i përgënjeshtrojnë ato, kurse Allahu e ka deklaruar Veten e Tij të Pastër nga fjala që thonë ata dhe nga mohimi i tyre, sepse Ai ka thënë:

Pra, Allahu e ka deklaruar Veten e Tij të Pastër nga ato që ia përshkruajnë Atij kundërshtarët e të Dërguarve, pastaj Ai dërgoi paqe mbi të Dërguarit, për shkak të fjalës së drejtë që thanë ata për hakun e Allahut, pa i mveshur Atij mangësi apo të meta.