Për sa i përket emrit të të Lartësuarit “el-Ehad”, ai është përmendur vetëm në një vend në Kuran, në suren el-Ikhlas, e cila është sureja madhështore, për të cilën ka ardhur në Sunet nga Profeti – sal-lAllahu ‘alejhi ue sel-lem – se ajo sure përbën një të tretën e Kuranit, ngaqë ajo u veçua për të sqaruar emrat e bukur të Allahut dhe cilësitë madhështore e Tij e të larta. Ndërsa emri i Tij “el-Uaahid” është përsëritur disa herë në disa vende të ndryshme në Kuran.

Këto dy emra tregojnë që Allahu është një dhe i vetëm, domethënë që i Pastri nga çdo mangësi është unik me cilësitë e lavdisë dhe madhështisë, është i veçuar me tiparet e madhërisë, lartësisë dhe bukurisë, sepse Ai është një në qenien e Tij dhe s’ka asnjë të ngjashëm me Të, Ai është një në cilësitë e Tij dhe s’ka asnjë të përshembullt me Të, Ai është një në veprat e Tij dhe s’ka asnjë ortak e as të barabartë me Të, Ai është një në të drejtën për t’u adhuruar dhe s’ka asnjë tjetër të barabartë apo partner me Të në dashurinë, madhërimin, përuljen dhe nështrimin që i takon vetëm Atij.

Është përsëritur disa herë përmendja e emrit të Allahut “el-Uaahid” në Kuranin Fisnik në disa vende të ndryshme, në kontekstin e potencimit të Teuhidit dhe asgjësimin e shirkut dhe bërjes ortak Atij.

Ka thënë i Pastri nga çdo mangësi, kur potencon njëshmërinë e Tij dhe obligimin e bërjes së fesë me sinqeritet vetëm për Atë:

Ka thënë gjithashtu i Lartësuari kur asgjëson besimet e njerëzve të shirkut:

Ka thënë gjithashtu i Lartësuari: